Op 11 en 12 februari komen bedrijfsleiders en politieke verantwoordelijken samen om te spreken over de toekomst van de industrie. Op het menu: hapjes in een kasteel, terwijl werknemers het kortzichtig budgettair besparingsbeleid ondergaan. We herinneren aan een essentiële realiteit: zonder werknemers is er geen industrie. 

In de afgelopen vijf jaar verloren meer dan een miljoen Europese werknemers hun baan. Elke dag verliezen 500 gekwalificeerde werknemers in Europa hun inkomen. Een kwart van de bedrijven maakt zich op voor een ingrijpende herstructurering de komende maanden. Het rapport van het onafhankelijke expertisebureau Syndex, in opdracht van industriAll Europe, bevestigt dat vrijwel alle grote Europese industriële sectoren – staal, auto, chemie, energie, telecom, halfgeleiders – bedreigd worden. 

Bert Engelaar, voorzitter ABVV hamert op het feit dat de hele samenleving de prijs betaalt: “De industrie vormt een essentieel deel van het sociaal-economische weefsel en brengt onderzoek en innovatie samen. Wanneer de industrie verzwakt, wankelt het hele Europese model. Deregulering, onvoorwaardelijke overheidssteun, het tegen elkaar uitspelen van werknemers en de obsessie met concurrentiekracht zijn recepten die niet werken en die het verdwijnen van knowhow en jobs niet stoppen.” 

Het is dringend nodig om strategische sectoren te definiëren op basis van sociale, ecologische en economische criteria. Financiering moet worden heroriënteerd naar decarbonisering, wat vandaag nog veel minder wordt ondersteund dan fossiele activiteiten. Overheidssteun aan bedrijven moet gekoppeld worden aan kwaliteitsvolle jobs en investeringen in klimaattransitie, hernieuwbare energie en energieonafhankelijkheid. 

Het ABVV vraagt de oprichting van een paritair beheerd Transitiefonds om werknemers te begeleiden en hun bijscholing veilig te stellen. Werknemersvertegenwoordigers moeten betrokken worden bij beslissingen over decarbonisering, investeringen, arbeidsorganisatie en competentiebehoeften. 

“Europa zal noch in zijn industriële transitie, noch in zijn klimaattransitie slagen zonder sociale rechtvaardigheid”, besluit Engelaar. “Terwijl de hapjes afkoelen op zilveren schalen, staan de drijvende krachten van de industrie klaar om de mouwen op te stropen”.