De moed van de Iraniërs die vandaag op straat komen, verdient ons respect en onze solidariteit. Mensen komen op tegen uitzichtloze economische achteruitgang, tegen corruptie en tegen een regime dat zijn macht bewaart met angst en geweld. 

Berichten over duizenden doden en zware repressie tonen hoe hoog de prijs is die gewone burgers en werkende mensen betalen. Vanuit het ABVV kiezen we partij voor hun recht op waardigheid, op vrije meningsuiting en op organisatie, inclusief het recht om zich als werknemers vrij te verenigen en collectief op te komen voor betere lonen, betere arbeidsomstandigheden en sociale bescherming.

Hoop mag niet blind maken voor risico’s. Eerdere protestgolven werden bloedig neergeslagen en ook nu blijft de uitkomst onzeker. Voorzichtigheid betekent niet dat we aan de zijlijn blijven staan. Solidariteit betekent dat we het dodelijk geweld veroordelen, dat we de vrijlating van opgepakte betogers steunen en dat we eisen dat internetblokkades en intimidatie stoppen, zodat de waarheid niet wordt dichtgesnoerd.

Buitenlandse inmenging maakt alles gevaarlijker. Dreigementen met interventie of militaire acties helpen de bevolking niet, maar voeden escalatie en zetten de regio in brand. Selectieve verontwaardiging ondergraaft geloofwaardigheid: wanneer leiders zich graag mengen in Iran, Venezuela of zelfs Groenland, maar zwijgen over de oorlog en humanitaire ramp in Soedan, is dat geen principiële solidariteit maar machtspolitiek. Iran zal veranderen door de kracht van zijn eigen bevolking, met internationale steun voor mensenrechten en vakbondsrechten, zonder manipulatie van buitenaf.

De Iraniërs vragen niet dat wij hun toekomst ontwerpen. Ze vragen dat wij de deur openhouden voor waarheid, rechten en internationale solidariteit. Dat kunnen we doen. Dat moeten we doen.