Geen twee keer, maar vier keer de centenindex toepassen op pensioenen en sociale uitkeringen, dat zou volgens de doorgaans goed ingelichte Wouter Verschelden (W16) in het witte mapje van premier De Wever staan.

“Vier verkapte indexsprongen voor gepensioneerden en mensen die op een uitkering aangewezen zijn, dat is de hakbijl bovenhalen”, zegt ABVV-voorzitter Bert Engelaar. 

“Het witte mapje is blijkbaar al een zwartboek geworden. De premier had aangekondigd dat ‘iedereen’ de besparingen zou voelen, maar blijkbaar zou die ‘iedereen’ herleid zijn tot de gepensioneerden en wie het met een vervangingsinkomen moet stellen.”

“Dat dit nu bekend raakt, is onthutsend. De regering vroeg de sociale partners om het gesprek aan te gaan rond de wet van 96 en de automatische indexering, en diezelfde regering zou nu eenzijdig het mechanisme van de indexering meermaals breken.”

“In plaats van opnieuw verkapte indexsprongen door te voeren, moet er werk gemaakt worden van een structurele hervorming van de loonnormwet. De echte blokkering van de koopkracht zit vandaag in een systeem dat faire loononderhandelingen verstikt, niet in een vakkundig uitgewerkt indexsysteem dat mensen beschermt tegen prijsstijgingen.”

“Wie de index afbouwt, laat mensen de inflatie zelf betalen. De inflatie is hoog, de prijzen voor aardgas en elektriciteit zijn torenhoog, de dagelijks kosten, facturen voor wonen en gezondheidzorg nemen toe. De koopkracht van de mensen, die nota bene de consumptie en dus onze economie aanzwengelt, staat zwaar onder druk. In deze situatie de automatische indexering, verder eenzijdig afbreken is sociaal dramatisch en economisch onverstandig.”

“De regering raamde de budgettaire opbrengst van de centenindex tot nu toe op meer dan 800 miljoen euro tegen 2029. Dit geld komt ergens vandaan! Uit indexeringen die mensen anders hadden gekregen. Uit koopkracht dus. Uit de zakken van de mensen.”

“Dat de regering opnieuw naar vervangingsinkomens kijkt, terwijl grote vermogens en kapitaalinkomsten grotendeels buiten schot blijven, is een politieke keuze. Een uitermate gemakzuchtige keuze om opnieuw de smalste schouders te belasten. Terwijl sociale bescherming uithollen geen duurzame oplossing is voor de budgettaire uitdagingen. Het alternatief begrotingsplan van de vakbonden, goed voor zo’n 21 miljard, toont dat het anders kan.”