ABVV voorzitter Bert Engelaar brengt op de vooravond van de Dag van de Arbeid zijn 1 mei-speech. Hieronder vind je enkele hoogtepunten terug. De volledige speech download je hier.
 

Het democratisch debat

Kameraden, vrienden, 

1 mei, Dag van de Arbeid. Onze dag. Onze dag gaat over meer dan arbeid alleen. 

Onze dag gaat over de samenleving die we willen zijn. Over macht en tegenmacht. Over rechtvaardigheid en hypocrisie. Over solidariteit. Over zekerheid. Over wie betaalt, wie beschermd wordt en wie kopje onder gaat. 

Er wordt ons al jaren hetzelfde riedeltje verteld. Belastingen zouden het probleem zijn. Te veel. Te zwaar. De overheid zou per definitie inefficiënt zijn. Te log. Te groot. Doe rijken eerlijker bijdragen, en ze vertrekken met hun koffers, hun aandelen en hun gekwetste gevoelens. Te gewiekst. Te snel. Het is een handig verhaal. 

Alleen geen waar verhaal. Het is een fabel. Laat ons beginnen bij het klassieke argument: de overheid zal uw geld toch niet goed besteden. Alsof we democratie zouden moeten wantrouwen en daarom ongelijkheid maar laten verder groeien. 

Wie bijdraagt, is een politieke keuze. Hoe middelen worden ingezet, is een andere politieke keuze. Beide horen thuis in het democratische debat.

Alternatieve begrotingsvoorstellen

Gaan we mensen die het land dragen uit evenwicht brengen, terwijl grote vermogens dankbaar applaudisseren voor hun symbolische bijdrage? Neen!

Er is een alternatief. Dat zegt ook het ABVV, constructief. Het ligt er, een menu van concrete voorstellen. Op tafel. Behapbaar. Verteerbaar voor iedereen. Een menu dat de begroting versterkt. Zonder brute besparingen in sociale bescherming en bij overheidsdiensten. Een menu van zo’n 21 miljard euro. 

Geen toverkunst. Wel eerlijke ingrediënten. Hervorm de personenbelasting zodat alle inkomsten meetellen: arbeid, vermogen en vastgoed. Een euro is een euro. Pak uitzonderingsregimes en managementvennootschappen aan die vooral creatief blijken in het ontwijken van solidariteit. 

Herbekijk kritisch subsidies en kortingen waarvan niemand nog ernstig kan aantonen dat ze doen wat ze beloven. Dring fiscale cadeaus terug die al jaren automatisch worden verlengd alsof ze in de grondwet staan. Ze zijn dus wel te vinden, kameraden, die vele miljarden. 

Daarom lanceer ik nog maar eens m’n oproep: geef ons menu een eerlijke plaats op de kaart. Bekijk onze voorstellen. Kom mee aan tafel.

Leve de solidariteit

Op 1 mei moeten wij die keuzes benoemen. 

Wij vragen geen afgunst. Wij vragen geen strafexpeditie tegen succes. Wij vragen rechtvaardigheid. Wij vragen dat arbeid niet langer zwaarder belast wordt dan kapitaal. Wij vragen dat mensenrechten ook gelden wanneer ze politiek ongemakkelijk worden. Wij vragen dat democratie meer is dan communicatie. 

Wij vragen dat solidariteit geen slogan blijft, maar beleid wordt. 

De rijkdom is er. De middelen zijn er. De kennis is er. De oplossingen zijn er. 

Wat ontbreekt, is politieke moed. 

Laat ons die moed tonen. 

Op straat. In het parlement. In vakbonden en verenigingen. In elke buurt. 

Niet morgen. Niet ooit. Vandaag. 

Leve 1 mei. Leve de solidariteit.